شش خطی 47
سختی، تنگنا، فرسودگی (Kun)

واژه‌شناسی و مفهوم کلیدی :

«کون Kun 困» به معنی سختی و دشواری است که در کهن‌ترین شکل نوشتاری از دو بخش تشکیل شده است :
囗: حصار، دیوار یا مرز پیرامونی.
木: درخت.
این تصویر «درختی را نشان می‌دهد که در فضایی محصور شده و نمی‌تواند آزادانه و راحت رشد کند» و معانی «محصور شدن، در تنگنا قرار گرفتن و سختی و دشواری» از آن دریافت شده است.

فرد در این وضعیت به واسطه‌ی شرایط بیرونی تحت فشار قرار گرفته و فرسوده شده است. از این رو، خودِ تنگنا بد یا زیان‌بار نیست، بلکه آزمونی برای پرورش نگرش توحیدی است؛ آزمونی که فرد را وا می‌دارد اتکای خود به دیگران و پشتیبانی بیرونی را کنار بگذارد؛ تا بتواند صادقانه و خودبسنده به مسیر خود ادامه دهد. اینگونه، همچون درختی در تنگنا، ریشه‌های عمیق‌تر و استوارتری پیدا خواهد کرد.

ساختارشناسی: آب در پایین، دریاچه در بالا

«آب زیر دریاچه» خالی شدن آبِ دریاچه، خستگی، فرسودگی و شرایط دشوار را نشان می‌دهد.

در این ساختار، ذهنی را می‌بینیم که اسیر هوس‌ها و باورهای نادرست (آب در پایین) است و می‌خواهد لذت و شادی را از منابع بیرونی دریافت کند (دریاچه در بالا)، از این رو چشم به حمایت دیگران دوخته است. در واقع، همین نگرش‌ها علت رنج و پایداری شرایط هستند. اما همین تنگنا فرصتی برای بازگشت به نگرش توحیدی و رها شدن از وابستگی‌هاست.
مولوی بازگشت به نگرش توحیدی در چنین شرایطی را چنین توصیف می‌کند:
«این جفای خلق با تو در جهان / گر بدانی گنج زر آمد نهان
خلق را با تو چنین بدخو کنند / تا تو را ناچار رو آن سو کنند
...
ای جفاات به ز عهد وافیان / هم ز داد توست شهد وافیان»

ویژگی‌های روانی-عملکردی:

با تغییر نگرش، فرد می‌تواند اراده‌ای استوار داشته باشد، تعادل خود را حفظ کند و صادقانه به مسیر خود ادامه دهد. چنین فردی حتی در شرایط دشوار می‌تواند خودبسنده و شاد زندگی کند و بر حمایت بیرونی تکیه نداشته باشد.

اما کسانی که از نگرش هماهنگ و تعادل درونی برخوردار نیستند، یا احساس قربانی بودن و افسردگی می‌کنند، یا با تقلاهای نابجا، رنج بیشتری بر خود تحمیل می‌کنند.
در واقع، این افراد نمی‌بینند که عامل اصلی تجربه‌ی رنج و پایداری آن از خودِ شرایط نیست، بلکه از نگرشی ناشی می‌شود که شرایط و دیگران را تعیین‌کننده‌ی دیده است.

در مجموع، تنگنا و فرسودگی می‌تواند در قالب هر نوع کمبود انرژی یا شرایط نامساعد بیرونی ــ مانند رفتار نامناسب دیگران، خستگی، بیماری یا کمبود مالی ــ تجربه شود تا فرد، به تعبیر مولوی، «ناچار رو آن سو کند» و به جای تکیه بر بیرون، توانمندی‌های بالقوه‌ی خود را پرورش دهد؛ همان مسیری که در شش‌خطی بعد، با حفر چاه نشان داده شده است.