شش خطی 45
گردهمایی، جمع‌آوری (Cui)

واژه‌شناسی و مفهوم کلیدی:

Cui (萃) در اصل تصویری از گیاهانی است که به صورت انبوه و متراکم در کنار یکدیگر روییده‌اند. ایده‌نگار بالایی (艹) به گیاه اشاره دارد و جزء پایینی (卒) در اصل نقش آوایی داشته است، هرچند 卒 در اینجا نقش آوایی دارد، اما از آنجا که خود این نویسه در زبان باستان با مفاهیمی مانند «همه با هم» و «گروه کامل» پیوند داشته، در گسترش معنای Cui و بیان بهتر معنای آن بی‌تأثیر نبوده است. از این رو، تصویر اولیه‌ی این واژه نه اجتماع انسان‌ها، بلکه انبوه طبیعی و خودجوشِ گیاهان است.
این معنا به تدریج گسترش یافت: نخست به «انباشت و گرد آمدن اشیاء»، سپس به «گرد آمدن مردم» و سرانجام در متون دودمان جو به «اجتماع آیینی و سیاسی»؛ یعنی جایی که مردم پیرامون یک مرکز مشروع گرد می‌آیند. به همین دلیل در ای‌جینگ، گردهمایی با نمادهایی مانند پرستش‌گاه و قربانی همراه شده است؛ زیرا محورهای اصلی این اجتماع «حضور یک محور معنوی»، «هدفی والا و مشترک» و «همدلی اعضا» است که یک «کل واحد و همدل» را شکل می‌دهد.

ساختارشناسی: زمین (☷) در پایین، دریاچه (☱) در بالا

این ساختار تصویر دریاچه‌ای روی زمین را می‌سازد؛ همان‌گونه که گیاهان در کنار هم می‌رویند و انبوه می‌شوند، آب‌ها به سوی دریاچه یا دریا سرازیر می‌شوند و یک کل بزرگ‌تر و نیرومندتر را به وجود می‌آورند. این نمادِ افراد یا نیروهای درونیِ پراکنده‌ای است که در این وضعیت حول یک محور مشترک، همدل می‌شوند و گرد هم می‌آیند.

این فضا و معنا را می‌توانیم نوع پیشرفته‌تر و بزرگ‌تر شش خطی هشتم در نظر بگیریم. در هشت یک چشمه یا رودخانه (سه خطی آب در بالای زمین) محور گردهمایی بود و مردم او را مرجعی قابل اعتماد می‌دانستند. همچنین «آب» روی «زمین» جمعی نسبتاً کوچکتر یا روابط میان‌فردی، در یک مسیر پرچالش و شاید سخت را نشان می‌دهد.
اما اینجا اعتمادی فراگیر‌تر، روابطی گسترده‌تر و فضایی آرام و شادتر را شاهد هستیم که در آن فرمانروا و وزیر (ینگ پنجم و چهارم) محور آن هستند.

ویژگی‌های روانی-عملکردی:

دریاچه در بالا نماد شادی، خودبسندگی و ارتباطی با نشاط است که بر بستر مهربانی، پذیرش و ازخودگذشتگی (زمین) به وجود آمده است. از این رو موفقیت این گردهمایی در گرو محبت و از خودگذشتگی اعضا است تا روابطی خوشایند و شاد شکل بگیرد.

این مسیر با خلوص نیت و ثبات قدم آغاز می‌شود، با وفاداری به گردهمایی و رهبری تداوم می‌یابد و در سطوح عالی‌تر، با ازخودگذشتگی خالصانه، به‌کارگیری تمامی منابع برای نفع جمعی و اعتماد رهبر به همراهان به کمال می‌رسد.

در این مسیر چالش‌های احساسی مانند احساس انزوا، تردید یا سوءتفاهم اگر به صورت جمعی و صادقانه رسیدگی شوند، نه تنها میان اعضا گسست ایجاد نمی‌کنند، بلکه می‌توانند به روابطی عمیق‌تر بینجامند. به این ترتیب این گردهمایی کاملاً خوشایند و سودمند خواهد بود و به رشد فردی و اجتماعی می‌انجامد.