درباره این کتاب
اطلاعات بیشتری درباره این کتاب ثبت نشده است.
شش خطی 60
حفظ حدود، انضباط، زمانبندی درست، هماهنگی با شرایط (Jie)
اسامی و مفاهیم دیگر: انضباط، قانون گذاری، حرکت در حد و حدود تعریف شده، تعیین بایدها و نبایدهای سنجیده، مقررات، مهار، محدودسازی
سیر معنایی:
فرد پس از رسیدن به «شادی» و خودبسندگی در ۵۸، هوسها و حالتهای ذهنی ناکارآمد را در ۵۹ «محو میکند» و سپس در ۶۰ میتواند تمرکز خود را درون حدود و مسیر درست نگه دارد؛ این همان هدفی است که از ششخطی ۳، یعنی دشواریهای آغازی تازه دنبال میشد. به این ترتیب، رودخانه میتواند به دریا برسد.
معرفی
گفتارهای شش خطی 60
«انضباط» به معنای داشتن حد و مرزی است که نباید از آن فراتر رفت. از منظر ویژگیهای ششخطی، در بالا «آب» است، نماد «گودال» و «خطر»، و در پایین «دریاچه» یا «شادمانی». توانایی شادی در میان خطر، و دور کردن خطر از طریق شادی، دلیل نامگذاری این ششخطی به عنوان «انضباط» است. این ششخطی نشاندهندهی تمرین «فرمانپذیری» در شرایط نامطلوب، و حفظ انعطافپذیرانهی دائو است. (ییمینگ)
واژهشناسی و مفهوم کلیدی
نویسهی جیِه (節 Jie) در کتیبههای استخوانی و مفرغی به تصویری از «گرههای ساقهی بامبو» مربوط میشود و امروزه طیف وسیعی از معانی مانند «تعیین حدود، رعایت حدود، نظم، خویشتنداری و هماهنگی» را در بر میگیرد.سیر تحول معنایی این نویسه چنین است: گره، تقسیمبندی، تعیین حد و مرز، رعایت حدود، نظم، هماهنگی.
گرههای بامبو ساقه را به بخشهای مشخص و محدودی تقسیم میکنند؛ اما مانع رشد آن نمیشوند، بلکه محدودهی مناسب رشد را تعیین کرده و مسیر آن را مشخص میکنند. به همین شکل، در این وضعیت فرد نیرو و زمان خود را در جهت و مسیر مناسب حفظ میکند و پایدار و هماهنگ در راه قدم بر میدارد.
ساختارشناسی: دریاچه (☱) در پایین، آب (☵) در بالا
رودخانه (سه خطی آب) و دریاچه هر دو با مرزهای بیرونی خود معنا پیدا میکنند؛ از این رو هر دو نمادِ رعایت کردن حد و اندازه هستند.این ساختار دو جریان متقابل را نشان میدهد: از یک سو رودخانه به دریا میریزد؛ این نماد رعایت حدود، پایداری در مسیر و رسیدن به مقصد است.
از سوی دیگر، آب دریاچه نماد نیروی درونی است که در زمان و حدود مناسب به جریان درمیآید.
در هر دو تصویر، هدف جلوگیری از هدررفت نیرو در جای نامناسب، و به کارگیری مناسب آن است.
ویژگیهای روانی-عملکردی
در این وضعیت ذهن به خوبی پرورش یافته، از هوسها پاک شده و میتواند خویشتندار و پارسا با نظم موجود هماهنگ شود.شادی و خودبسندگی درونی (دریاچه/دریا) این امکان را فراهم میآورد تا فرد بدون احساس نیاز به بیرون، صادقانه به مسیر ادامه دهد. استقامت صادقانه در مسیر نیز شادی و غنای درونی را افزایش میدهد. به این ترتیب، رودخانه و دریا به یکدیگر متصل شدهاند و یکدیگر را تقویت میکنند.
این نظمِ سازنده بسته به شرایط، جلوههای گوناگونی دارد:
گاه با وجود توانمندی، هماهنگی در ماندن است؛ گاه با قدرتی متعادل، حرکتی هماهنگ و منطبق با زمان دارد و گاه با پذیرش وضع موجود، مطیعانه با جریان همراه میشود.
اما در مقابل کسانی با وجود شرایط مساعد برای پیشروی بیحرکت باقی میمانند یا به واسطهٔ هوسهای بیشمار از مسیر درست خارج میشوند.
گروهی نیز محدودیت خشک و ناهماهنگ را با نظم سازنده اشتباه میگیرند و به شیوهای خاص میچسبند. چنین محدودیتی بهجای هماهنگی، رنج میآفریند و تنها با تغییر نگرش و رفتار میتوان از آن رها شد.
ارتباط با فرهنگ اسلامی
واژهی «تقوا» از ریشهی «و-ق-ی» به معنای «حفاظت، نگهداری و مراقبت از خود» است که در عمل «خویشتنداری» و «رعایت حدود» را نشان میدهد. از این رو، مفهوم آن با پیام این ششخطی قرابت معنایی شگفتانگیزی دارد: هر دو مفهوم «محدودیت، پرهیز و خویشتنداری» را نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان شیوهای هماهنگ که نیرو را متمرکز و پایداری را افزایش میدهد، معرفی میکنند.