دائو ده جینگ (道德經)، مهم‌ترین متن مکتب دائویی و یکی از بنیادی‌ترین آثار حکمت چین است که به لائودزو یا استاد لائو منسوب است. این کتاب از دو بخش کلی و ۸۱ فصل تشکیل شده که بخش اول آن را بر اساس اولین واژه‌ی این بخش «دائو» نام گذاشته و بخش دومش «ده» است.

واژهٔ دائو (道) در سطح ظاهر و به طور معمول به معنای راه، طریق و شیوه است، اما در دائو ده جینگ و سنت دائویی علاوه بر معنای رایج، به حقیقت مطلقی اشاره می‌کند که بی‌نام، بی‌صورت و فراتر از توصیف است، و همه چیز از آن پدید می‌آید و به آن بازمی‌گردد.

واژهٔ ده (德) نیز که معمولاً به «فضیلت» ترجمه می‌شود، به معنای کمالی است که به واسطه‌ی تجلی دائو در فرد بروز پیدا می‌کند و طیف وسیعی از معنا را در بر دارد. چیزی مانند تقوا در قرآن که طیف وسیعی از فضایل را در بر می‌گیرد.

یکی از صریح‌ترین توضیحات در مورد چگونگی پیدایش چیزها در فصل چهل‌ودوم این کتاب آمده است:

«دائو یک را زایید؛ یک دو را زایید؛ دو سه را زایید؛ و سه، همه‌ی موجودات را.»

این عبارت، یکی از متون اصلی ما برای بررسی ساختار پنج سطحی آفرینش خواهد بود.

اوپانیشاد (Upaniṣad) از سه جزء «اُپا» (نزدیک)، «نی» (به طور کامل) و «شد» (نشستن) تشکیل شده و معمولاً به معنای «نشستن در نزد استاد برای یادگیری تعالیم باطنی و بنیادین» فهمیده می‌شود. معنای دیگری که برای این واژه در نظر گرفته می‌شود به معرفتی اشاره دارد که جهل را از میان برمی‌دارد و انسان را به حقیقت نزدیک می‌کند.

اوپانیشادها آخرین بخش متون ودایی و بنیادی‌ترین متون حکمی و معنوی تمدن هند به شمار می‌روند. تقریباً تمام مکاتب بزرگ فلسفی و عرفانی هند، مستقیم یا غیر مستقیم، بر فهم تعالیم اوپانیشادها استوار هستند. نقل قول مشهوری از علامه طباطبایی با این مضمون ارائه شده که گفته‌اند: «رایحه‌ی توحید از اوپانیشادها به مشام می‌رسد.»

موضوعات بنیادین اوپانیشادها شامل برهمن، آتمن، منشأ هستی، رابطهٔ انسان و حقیقت مطلق، آگاهی، رهایی و شناخت نفْس است.

در این دوره، اوپانیشادها نه صرفاً به عنوان متونی تاریخی یا دینی، بلکه به عنوان منابعی بنیادین برای فهم ساختار هستی و سازوکار آفرینش بررسی می‌شوند. تمرکز اصلی ما بر خواندن متن و فهم سازوکارهایی است که این متون برای توضیح رابطه‌ی حقیقت مطلق، جهان و من ارائه می‌کنند.

**(نیاز به ویرایش و بهبود و جاگیری بهتر در متن)**اوپانیشادها مجموعه‌ای از کتاب‌هاست که بازه‌ی زمانی گسترده‌ای برای نوشتن هرکدام از آن‌ها وجود دارد که از حدود ۳۰۰۰ سال پیش تا حدود ۲۰۰۰ سال پیش را در بر می‌گیرد. مهم‌ترین اوپانیشادها، ۱۰ اوپانیشادی است که عارف مشهور «شانکره» به شرح این ۱۰ بخش و متون پیرامونی مانند شَنتی مانترای اوپانیشاد «بِرَهْد‌‌ْــ‌آرَنْیَکَه» و «ایشا» پرداخته است. ما از متون اصلی این اوپانیشادهای اصلی برای درک این سازوکارها استفاده خواهیم کرد.

**(نیاز به ویرایش و بهبود و جاگیری بهتر در متن)**در بررسی قرآن تلاش می‌کنیم عین واژه‌ها، معنای ریشه‌ی آن‌ها و رابطه‌ی متن قرآن با سایر کتاب‌های مقدس بررسی شود تا به نوعی از تفسیر کتاب مقدس به کتاب مقدس دست یابیم و کمتر به سراغ تفسیرهای موجود برویم.