آیا می‌توانم بدون مقاومت، آنچه را که اکنون هست بپذیرم و در عین حال آگاهانه شاهد آن باشم؟ چه چیزی مانع از پذیرش کامل این لحظه می‌شود؟ چگونه می‌توانم میان تلاش و رها کردن، میان اراده و تسلیم، تعادل برقرار کنم؟

دائو ده جینگ: «دائو یک را زاد، یک دو را... همه چیز یین بر پشت دارد و یانگ را در آغوش می‌گیرد.» (فصل ۴۲)
اوپانیشادها: «در آغاز فقط آتمن بود. او خود را به دو نیم کرد: زن و مرد.»
قرآن: «وَمِن كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ» (ذاریات:۴۹) و «ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا».
عرفان اسلامی: اسماء جلالی (قبض) و جمالی (بسط) دو تجلی اصلی حق‌اند که کل هستی را دربرگرفته‌اند.

مقاومت در برابر واقعیت (جنگیدن با آنچه هست) رنج را دوچندان می‌کند. همذات‌پنداری با افکار و احساسات، ما را در نقش قربانی زندانی می‌سازد. عدم تعادل دو قطب به صورت فرسودگی شغلی، اختلالات اضطرابی، بی‌حوصلگی مزمن یا تصمیم‌گیری‌های تکانشی ظاهر می‌شود. همچنین، بدون این سطح نمی‌توانیم محتوای آینهٔ انعکاس را بپذیریم و تغییر دهیم.

هنگامی که پذیرش و مشاهده را با هم تمرین می‌کنیم، رنج به مادهٔ خام بیداری تبدیل می‌شود. ظرفیت روانی افزایش می‌یابد و می‌توانیم احساسات دشوار را بدون فروپاشی تحمل کنیم. عمل از آرامش درونی برمی‌خیزد و نه از اضطراب. این هماهنگی به ما امکان می‌دهد همزمان تلاش کنیم و نتیجه را به خدا بسپاریم، برنامه‌ریزی کنیم و تسلیم جریان زندگی باشیم.

۱. هنگام مواجهه با یک احساس ناخوشایند، درنگ کن و به جای واکنش، بگو «اجازه می‌دهم این حس باشد». سپس آن را همچون ابری در آسمان ذهن تماشا کن.
۲. در طول روز، کارهایت را با حضور کامل انجام بده، اما دلبستهٔ نتیجه نباش.
۳. در بحث‌ها، پیش از دفاع از خود، لحظه‌ای مکث کن و ببین آیا می‌توانی نظر طرف مقابل را بپذیری، بدون آنکه خود را ببازی.
۴. هر شب از خود بپرس: «امروز کجا مقاومت کردم؟ کجا زیادی خودم را درگیر کردم؟»

۱. مراقبهٔ دوگانه: ۱۰ دقیقه بنشین. ۵ دقیقهٔ اول فقط پذیرش: هرچه می‌آید، خوش‌آمد بگو. ۵ دقیقهٔ دوم فقط مشاهده: بدون دخالت تماشا کن.
۲. ذکر «لا حول ولا قوه الا بالله»: هیچ تغییر و نیرویی جز به کمک او نیست (پذیرش ناتوانی خود و اتکا به او).
۳. تمرین تسلیم به والدین: والدین خود را به عنوان نماد سرنوشت بپذیر و ببین چه مقاومت‌هایی در تو ایجاد می‌شود.
۴. نوشتن روایت مخالف: اگر فکری آزاردهنده داری، یک بار آن را کاملاً بپذیر و سپس از زاویهٔ ناظر بی‌طرف آن را توصیف کن.

قرآن: «فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ» (استقامت: یانگ) و «وَعِبَادُ الرَّحْمَٰنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا» (تواضع: یین).
مولانا: «تو موافقت همی کن، تو مخالفت همی کَش.»
یونگ: «هرچه در برابرش مقاومت کنی، ادامه می‌یابد.»
حکایت چهار هندو: هر یک بر سر نام انگور نزاع می‌کردند، غافل از آنکه همه یک چیز را می‌گویند.